"Ik moest en ik zou er ook een hebben: een fatsoenlijke meerval op kunstaas. In Frankrijk was het me niet gelukt en ook eerdere pogingen in de Lage Landen leverden niets op, maar wie niet waagt, blijft maagd, zeggen ze wel eens, en dus gaf ik het nog een kans. Ik verkeerde in bijzonder goed gezelschap: vismaat Jo had er de voorbije weken al een paar gestrikt met shads, zoals jullie op deze site konden lezen... Na een paar uur gooien hadden we wél een hele dikke snoekbaars uit de rivier weten te trekken, maar helaas nog geen zwarte dame. Ik herinnerde me een tip van Roy van siluresteamholland.com die zei dat grote ratelpluggen soms erg succesvol konden zijn en dus monteerde ik een zware Screaming Devil, die ik heel snel binnendraaide. Geloof het of niet, maar al na een paar worpen was het raak, en goed ook: ik kreeg een immense dreun op de hengel en een verbeten gevecht begon. De vis was duidelijk woedend en nam lange schokkende runs. Ik was tijdens het drillen dan ook wàt blij dat ik een extra eindje kevlar had gemonteerd dat het oogje van de dreg en de biggamewartel van de onderlijn verbond: zo wist ik tenminste zeker dat ik de vis niet zou verspelen, zelfs niet als de haak onverhoopt zou losschieten uit het kunstaas. Het ringetje waaraan de haak hangt is namelijk gewoon in het kunstaas gedraaid, en Roy had daar zo zijn bedenkingen bij - vandaar de extra voorzorg. Deze keer bleek het echter niet nodig, want toen ik de vis eindelijk kon grijpen was het kunstaas nog helemaal intact. Ik was euforisch, want het was een heel mooi exemplaar. Jo nam, zoals steeds, prachtige foto's (hij heeft echt wel talent moet ik zeggen) en na een toast begonnen we weer te gooien. Een kwartier later klapte er weer een op mijn duivelse ratelplug: wat een feest! Het was een iets kleiner exemplaar, maar toch nog altijd een hele dikke meter. En toen was het weer wachten geblazen... Een heel klein meervalletje bracht weer wat leven in de brouwerij, door zich aan de wormen aan Jo's bijhengel te vergrjipen - of beter: de haak vergreep zich aan het beestje, want het was in z'n nek gehaakt. En toen was het de beurt aan Jo, die vol vertrouwen was blijven doorvissen met zijn geliefde shads. Ook zijn vis bewees dat de meerval zijn reputatie van "biggamevis van het zoete water" meer dan waard is door als een razende te vechten. Hij was zelfs nog een stukje langer dan de vis die ik ving en schurkte tegen de 160 cm aan! De rest van de dag kregen we geen meervallenactie meer, maar we waren allebei al zo tevreden dat het eigenlijk niet meer hoefde. Wat kan een visser toch blij zijn als alles meezit..."
