"Vandaag zaten er twee engeltjes op mijn schouder, ik weet het zeker: een lief engeltje aan de ene kant, en een boos engeltje aan de andere. Het lieve engeltje gunde me een van de spannendste momenten in mijn visserscarrière, de duivelse heks zorgde ervoor dat het me uren kostte om weer thuis te geraken.... Lees maar. De vele kopieuze maaltijden van de voorbije feestdagen waren bijzonder aangenaam, maar ik besloot vanmorgen dat er niet alleen gegeten maar ook nog gesport moest worden, en dus propte ik mijn bellyboat en flippers in de auto en vertrok naar een water in de buurt. Vismaat Maikel kwam tegelijk met mij aan en al gauw dobberden we als twee groene eenden broederlijk bijeen - niet snaterend maar keuvelend. Het water was zeer troebel en stond best wel hoog, zodat we er niet al te veel van verwachtten, want het verleden had geleerd dat zulke omstandigheden niet bepaald optimaal zijn. We vergisten ons - gelukkig maar - want zo nu en dan kwamen er toch wat snoekbaarzen boven. Ze lagen in groepjes verspreid over de plas, want als één van ons twee beet kreeg, kon je er donder op zeggen dat de ander onmiddellijk daarna ook met een kromme hengel in de knuisten zou staan. Qua formaat stelde het niet zo heel veel voor, op twee vissen van 70 cm precies die Maikel wist te vangen.
We hadden er elk een stuk of 12 gevangen, toen ik plots een dreun op mijn hengel kreeg waar ik echt van schrok. Ik was met een best wel licht stokje bezig - een Signature van Spro - en het stond zo krom als een hoepel. Er gebeurde niet veel: even leek het alsof ik vast hing, maar toen begon de vis eerst te kopschudden en daarna weg te zwemmen... Het verhaaltje van gierende slips en al even gierende ademhaling van nerveuze vissers kennen jullie allemaal al wel - ik zal er niet over uitweiden. Het duurde zowat een eeuwigheid en toen kwam er een vis langszij liggen, in haar volle lengte, die mijn hart een paar slagen deed overslaan... De landing ging goed; het kleine shadje zat netjes in de hoek van de bek. Het meetlint deed haar werk: 115 centimeter... De vis was opvallend hoog en zwaar gebouwd en zag er daardoor een stuk robuuster uit met vissen die ik in de zomer op de randmeren heb gevangen. Richard had van Fish Inn had me al eens de lof bezongen van rivier-snoeken (hij claimde dat die tot de sterkste vissen van de wereld behoorden) en ik snap nu precies wat hij toen bedoelde! Euforisch peddelden Maikel en ik naar de kant: ik had een thermoskan vol soep meegenomen (de kan was een nieuwjaarsgeschenk van mijn ouders) en zo'n dampende kop soep vonden wij beiden oververdiend na de noeste arbeid - maar toen kwam de pechengel zich met onze zaakjes bemoeien: mijn autosleutels bleken spoorloos... Vermoedelijk zijn ze per ongeluk uit mijn zak gevallen en in het water beland - best mogelijk, met al de commotie van de dril. Het zou ook kunnen dat ik iet of wat slordig van aard ben natuurlijk. "Ik kan niet geloven dat ze weg zijn!", zei ik tegen Maikel, terwijl ik voor de tiende keer mijn bellyboat binnenstebuiten keerde - en hij merkte lakoniek op: "ze zijn niet weg, je kunt er alleen niet meer bij!" - wat ook niet bepaald troostte. Wat er ook van zij: de rest van de middag spendeerden we aan telefoons met verzekeringen, takelwagens, garages... want ik heb al jaren geen reservesleutel meer. En weet je wat gekste van alles is? als iemand me vooraf zou hebben gezegd: je zult een krokodil vangen, maar onmiddellijk erna een hoop miserie over je kop gegoten krijgen - dan zou ik ervoor getekend hebben! Tight lines allemaal - hopelijk starten jullie het jaar met enkel een lieve engel aan jullie zijde!" greetz Tom
