Al jaren is de rivier de Maas mijn thuiswater. Daar het nog geen 250 meter lopen is vanaf mijn huis kom ik er zeer regelmatig om eventjes een uurtje met kunstaas te gaan smijten. Met middelgroot kunstaas kun je op deze rivier bijna alle denkbare soorten roofvis vangen, maar wat ik deze dag zou gaan vangen, had ik in mijn stoutste dromen niet durven denken ...
9 maart 2011, een koude winterdag. Toch kon ik het niet laten om even de spinhengel te pakken en richting Maas te gaan. De stek voor deze dag was een oude kade wand waar altijd wel een visje te verwachten was.
Ik besloot eerst om een Rapala Ratlin firetiger aan de speld te hangen om daarmee, al lopend langs de kade te slepen. Na een kleine 100meter slepen werd de ratelplug gegrepen, ik zette de haak en de 10 tot 40 grams hengel ging meteen tot in het handvat krom. Na een korte dril mocht ik een mooie, volgevreten snoek landen van zo'n 75cm, snel onthaken en de snoek kon weer terug het koude Maaswater in.
Al slepend werd de ratelaar terug langs het kantje af gevist, maar de aanbeten bleven uit. Daarom besloot ik van techniek te veranderen en werpend met een Rapala Countdown magnum 11cm in de kleur red head, elke vierkante meter uit te kammen .
Lang duurde het niet. Al na een paar worpen, net op het moment dat ik het kunstaas uit het water tilde zag ik er een schim onder wegdraaien. Ik dacht dat het hier om een snoek ging en wierp snel weer in om de plug snel en twitchend binnen te halen, zodat de vis geen kans zou krijgen het kunstaas nader te inspecteren. Net onder het kantje werd de plug gegrepen door een z...z...z....zalm. Helaas loste de vis na enkele tellen. Balen zeg, enkel een glimp had ik mogen opvangen van deze droomvis.
Mijn hart ging tekeer en snel deed ik nog een worp, al geloofde ik niet dat deze vis nog een keer zou bijten omdat zij immers de haken al gevoeld had. Ik twitchte het kunstaasje snel binnen en met bruut geweld klapte er een oersterke vis op. Deze nam meteen meerdere korte en zeer felle runs en de meters lijn vlogen van de molen af. Het enige wat ik kon doen, was de spanning op de lijn houden en hopen dat deze vis niet zou lossen. Eindelijk kon ik een paar meter lijn binnen draaien maar dat zag de vis niet zitten. Zij sprong, al salto’s makend, uit het water om de haken te lossen. Voor elke twee meter die ik kon binnen draaien nam de vis er weer drie terug. Ik hoopte dat het twaalfhonderdste gevlochten lijntje het zou houden. Een poosje bleef het zo doorgaan en na een dikke 10 minuten vechten was de vis moe gestreden en kon ik haar richting oever dirigeren om haar daar bij de staartwortel te landen. Er viel ineens een hele last van mijn schouders, maar ik stond wel nog steeds te shaken van de adrenaline .
In de verte zag ik een oud mannetje lopen en vroeg hem of hij misschien een foto wilde maken. Gelukkig wilde hij dat wel doen en na wat uitleg over de fotocamera lukte het de vriendelijke meneer uiteindelijk een foto te maken. Nu nog even snel de vis meten, het meetlint gaf exact 85cm aan. Ik bedankte de man en ging snel naar de waterkant om de vis op krachten te laten komen. Na een minuutje de stroming door haar kieuwen te laten stromen kwam ze weer op krachten. Met een paar krachtige staartslagen gaf ze me nog een nat pak en zwom weg naar haar vrijheid hopelijk om nog voor veel nageslacht te zorgen.
Met vriendelijke groet
Rik Schouwenberg
