Ik lag er al een hele poos van wakker 's nachts: ik moest en zou ook eens een echt grote snoekdame vangen, het predikaat krokodil waardig. Het werd zo'n beetje een obsessie, die alleen maar erger werd naarmate vismaten uit alle hoeken van de Benelux zich begonnen te vermeien met het doormailen van foto's van groene kolossen. Dat ik er tijdens het verticalen op snoekbaars afgelopen zomer zo'n dikke dame verspeelde doordat de onderlijn doorgebeten werd (ik verwachtte op die stek geen esox lucius), deed geen goed aan mijn aandoening. Een paar visdagen gericht op snoek op groot water brachten wel wat vissen aan boord, maar geen echte reuzin. Een bevriende visgids, Hilco van Snoekgids.nl, kreeg op den duur wat medelijden met me, geloof ik, want hij nodigde me uit voor een dagje doodaasvissen bij hem aan boord... "Today is the day," zei hij toen ik opstapte al, "we gaan ze vangen!" Langs zijn neus weg vroeg hij me ook nog hoe lang mijn PR ook alweer mat. "106," zei ik, en hij knikte alleen maar. Na een paar uur bikkelen in de kou hadden we nog geen duidelijke aanbeten gehad, maar dat was normaal voor die stek, begreep ik van Hilco: de middaguren moesten we hebben. Het klopte als een bus, want rond een uur of 11 schoot de eerste dobber weg. Ik verknalde de aanbeet feestelijk door te vroeg aan te slaan. Ik viste eigenlijk nog nooit op deze manier, en dat gebrek aan ervaring was wel te merken. "Geen nood, er komen er nog!" zei Hilco. Kort daarna was de nul van het scorebord: een hard vechtende mid-tachtiger had mijn aasvis gepakt. Daarna misten we elk nog een beet. Die van mij hing even en voelde massief aan maar liet toen los - aanslag deugde weer niet. I was learning it the hard way... Tijd om mezelf te vervloeken dan wel om te zitten rouwen kreeg ik echter niet, want bij de volgende aanbeet deed ik eindelijk alles goed en was het wél raak, en hoe! Aanvankelijk deed de vis niet heel veel, want ze kwam vrij vlot bij de boot om haar tegenstander eens te komen bekijken, waarbij ze zich in haar volle lengte liet zien. Mijn ogen vielen zowat uit mijn kop, denk ik, want er leek maar geen einde aan te komen. Ik was duidelijk haar type niet, want ze ging er als een dolle vandoor en trok de hengel tot aan het handvat onder water bij een run onder de boot door. Ik stond doodsangsten uit, maar uiteindelijk gaf ze het toch op en kon ik haar in het net dirigeren. Wàt een bak zeg! ze was zeker twee keer zo breed als mijn vorige PR en verpulverde mijn PR door 113 cm op de meetlat te toveren... Ik was dolblij en zit, terwijl ik dit typ, nog altijd te glunderen. Dank je wel, Hilco!!! Of ik nu van mijn obsessie af ben? no way - integendeel zelfs: zo wil ik er nog wel een paar! En ik wens iedereen zo'n geluksmoment toe in zijn of haar visserij voor het nieuwe jaar! Tight lines in 2013!
